fbpx

Wie ben ik?

Ik ben Madelon en ik doe dingen altijd net even anders dan de rest
En daar pluk ik mooi de vruchten van

Ik ben een beetje gek (volgens sommigen) en ik maak van bijna elke dag mijn eigen, kleine feestje. Ik hou van mij en mijn eigenaardigheden, omdat ze me altijd nieuwe ervaringen opleveren die andere mensen niet hebben. En daar word ik zo blij van.    

Ik drink mijn wijn soms uit het mooiste kristallen glas

Zo drink ik soms mijn wijn uit het mooiste kristallen glas dat ik heb (en ik drink ook geen bocht, daar is het leven echt te kort voor!) Of lekker aan de gin-tonic ga, gewoon op maandag. Met aansluitend een barbecue. Omdat ik zo diep geloof dat ik alles uit het leven wil halen en dat kan heerlijk praktisch en op mijn manier (dat gaat vaak over eten en drinken, in case you were wondering). 

Je kunt niet leven alsof elke dag de laatste is 

Ik geloof niet in ‘leven alsof elke dag je laatste is’. Dat gaat hem hier thuis niet worden, vrees ik. Er bestaan nu eenmaal verantwoordelijkheden en het leven is niet 100% total bliss. Ik zou snel door mijn centjes heen zijn, vrees ik, als ik elke dag zou leven alsof het de laatste is. Dus maak ik van kleine dingen een feestje. Soms met slingers. En die hang ik dan zelf op, want de rest doet dat niet. Sterker nog, soms raden ze het mij af. 

Ik maak van kleine dingen een feestje 

Ik had als kind altijd al ‘altijd wat bijzonders en zelden wat goeds’. Het was een gevleugelde uitspraak in de familie, wanneer ik weer een idee of plan had. Ik hield ook enorm van plezier maken en gunde het mezelf om iets lekkers te halen als ik daar zin in had. Ik kreeg al snel door dat andere mensen dit allemaal niet deden. Ik werd voor gek verklaard als ik ’s avonds aardappelen ging snijden om patat te bakken (oké zei ik avond? Ik bedoel eigenlijk 1:00 ‘s nachts). Dat dóe je toch niet? Ik begreep niet waarom. Ik had gewoon zin in patat en als je iets wil, moet je er iets voor doen. En daar was ik niet te beroerd voor.  

Zo gaf ik ook mijn eerste zuurverdiende centjes van een nieuwe baan ALTIJD uit aan mezelf. Het hele bedrag dat ik die maand had verdiend in 1x op aan dingen waar ik blij van werd: paar nieuwe gympen, nieuwe (merk) spijkerbroek en ga zo maar door. En dat is, opgroeiende met iemand die elk dubbeltje omdraaide, best een uitdaging. Ik werd ook hierin niet begrepen.   

Altijd commentaar

Ik kreeg altijd commentaar. Groeide op in een soort spreukenwoordenboek met uitdrukkingen als: doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg! Steek je kop niet boven het maaiveld! Wie voor een dubbeltje geboren wordt…. Dat werk.

En met de jaren deed ik steeds minder voor mij en steeds meer voor anderen. Ik besteedde steeds minder aandacht aan mijn behoeften en ideeën. Ging steeds meer in de pas lopen. Het stramien volgen. Dat was namelijk de bedoeling, aldus mijn omgeving. Daar werd je door geaccepteerd. Oké, dan doen we dat. Ik hou wel van acceptatie en ik wilde ook niet alleen overblijven. Dit was overigens allemaal niet een bewuste intentie. Zij hielden mij niet bewust in het stramien. Het was juist de liefde voor mij, waardoor ze dachten dat zij mij ‘veilig moesten houden’. En blijkbaar was dat door te doen wat normaal gesproken iedereen doet. Dan val je niet op, ergo: veiligheid.   

HET GATENKAAS-CV  

Qua carrière bleek ik ook uit de pas te lopen. Had netjes gestudeerd (Maatschappelijk Werk & Dienstverlening, ik ben hulpverlener in hart en nieren), kreeg een baan, was ongelukkig, kreeg een nieuwe baan, werd weer ongelukkig, veranderde ook maar van branche en kreeg weer een nieuwe baan.

En dat dan 2x per jaar, zo’n 10 jaar lang. Nergens kwam ik tot z’n recht.

Was altijd een beetje té (te druk, te direct, teveel humor, etc). Ik voelde mij gevangen. Uiteindelijk dacht ik dat ik vast bedoeld was om zo’n “martelaar-moeder” te worden. Je weet wel, zo’n blij-ei dat glimlachend de klei onder de sokken van haar kinderen staat te pulken en dankbaar is voor de 3 uur die ze daarna mag opruimen. Haar life’s purpose kruipt rond in een luier. Nou guess what…

Precies.

Het ei van columbus 

Ergens, na 6 jaar huishouden en kinderen opvoeden (jaja, je kan van alles van mij zeggen maar niet dat ik niet doorzet!), was het wel welletjes. En ik zal je de dramatiek besparen hoor, want oef dat was een procesje. Maar ik ging weer aan de slag. Door een rare Twist of Faith kwam ik erachter dat ik natuurlijk ook gewoon voor mijzelf kon beginnen! JAAAAAA dat was het! 

Even wennen voor het thuisfront, want wij hadden geen ondernemers in de directe kring. En mijn voorstel kwam in eerste instantie zo’n beetje overeen met de inslag die de mededeling ‘dat ik mijn gezicht met sterretjes vol wilde laten tattoëren’ had kunnen hebben. Hoewel, ik heb al 6 tattoos. Dus misschien was die minder vreemd. Maar even terug naar de start van mijn ondernemersavontuur….

En zo geschiedde dat ik op 1 maart 2016 hypergelukkig (en een beetje gedesillusioneerd doordat ik 5 tientjes lichter en een half uur later weer zonder fanfare-uitgeleide buiten stond) met mijn KvK-nummer naar huis ging. Ik had een bedrijf! 

WACHT EFFE… 

Nu stond ik wel met beide benen op de grond als ondernemer (had mooie ambities), maar werkelijk geen kaas gegeten van hoe het dan moest. En zo kwam het dat ik een hele tijd van alles zat te “creëren”, maar er geen hond was die het kon kopen. Ik was overigens coach voor alles en iedereen en met werkelijk elk probleem kon je bij mij aankloppen. En dat deed nou net niemand.  

Ik was het zat

Na een hele tijd klootviolen heb ik een businesscoach in de arm genomen, niet wetende dat deze vrouw de komende 3 jaar mijn mentor zou worden op ondernemersgebied. En dat was ook nodig.

Ik leerde alles wat er is over het ondernemerschap. Strategie, doelen, plannen, structuur. The works! En ondanks dat ik zag dat dat werkte, werd het nou niet die business die ik in mij voelde. En ik snapte er niks van. Ik WIST nu toch alles? Ik DEED toch netjes wat ik had geleerd? Maar daar lag het helemaal niet aan. And don’t get me wrong, ik ben haar eeuwig dankbaar en zij is de beste in haar vakgebied. Maar voor mij was er toch iets anders nodig. Iets dat zij niet kon leveren.

Totdat ik losliet hoe het heurt

Van altijd maar zoeken naar waarom de rest succesvol was en ik niet (althans, niet in de mate die ik diep in mij van binnen voelde), werd ik doodongelukkig. Ik heb hard gewerkt, tranen gelaten. Want ik voelde mijn missie door mijn handen glippen. Waarom werkte het niet?

Simpel…..

Omdat ik in de basis al niet gemaakt ben voor Hoe Het Heurt. Ik moest ten alle tijde vrijheid voelen en dat was er niet meer. Ik zat vast in mijn agenda en de strategie. En toen ik dat los kon laten en mijn eigen ding ging doen, werd het pure magie. On my terms…

Ik bepaal zelf de regels!

Met vallen en opstaan heb ik mijn bedrijf getild naar het niveau dat ik al lang diep van binnen voelde. En ben nog steeds onderweg naar telkens een nieuw level. Ik trok de Grote Meisjes-onderbroek aan en deed waarvan ik voelde dat het moest. Zodat ik nu zelf kan bepalen wat ik doe, wanneer en met wie. Ik doe shit my way. En wie daar niet tegen kan? Die hoort niet bij mijn tribe. Ik zette dat succesvolle coachbedrijf neer in een tijd, waarin ik de 100.000e leek. Maar doordat ik mijn eigen ding deed en NIET bezig was met wat anderen deden, kon ik groeien. Dat leverde mij, naast de leukste klanten en omzet, ook nog media-aandacht op. Waardoor ik een paar (nou ja, paar? Kijk zo maar even onder het kopje ‘In de media’) mooie artikelen op mijn naam heb die bijdragen aan mijn missie om zoveel mogelijk mensen te bereiken met mijn boodschap (oké, die klonk wel heel evangelisch… but you get my drift).

Ik doe geen concessies meer

En ik ben er een betere ondernemer (moeder en vrouw) door geworden, omdat ik laat zien dat het oké is om jezelf te zijn en keuzes te maken die juist zijn voor JOU. Maar ik heb ook geleerd dat het oké is om mijzelf mijn bedrijf te gunnen en daar tijd/geld/energie in te steken. Zelfs al heb ik er mensen die mij dierbaar waren door verloren. Het hoort bij de groei. Ik vier mijn successen op mijn manier uitbundig door bijvoorbeeld het kopen van een veel te dure tas of fles champagne en ga daarna gewoon weer nuchter en praktisch aan de slag om die terug te verdienen. Want ik bepaal zelf de regels en maak van elke dag mijn feest. 

Ik doe geen concessies meer waar ik niet achter sta. Privé niet en zakelijk ook niet. Ik heb geleerd hoe ik het bij mij kan laten passen en niet meer andersom. Ik heb ook gezien dat niet iedereen daar meer bij paste en het heeft me heel veel rust opgeleverd. Ik maak mijn keuzes bewust en krachtig en in totale overeenstemming met wie ik ben. No matter what. En heb daar inmiddels als een paar duizend mensen mee mogen inspireren.  Laatst omschreef iemand mij als een wijs persoon, die  als een oude eik een veilige plek biedt voor mensen. Stabiel, geaard. Maar ook grappig en enthousiast. Ik was er stil van….

 Al een aantal jaar pas ik het principe toe dat ik zelf bepaal, in alle facetten van mijn leven en mijn bedrijf. En kan ik anderen helpen om dat ook op hun eigen manier te doen.

Hoe wordt het nog beter dan dit?

Wist je trouwens over mij dat? 

Ik weg zwijmel bij series als Downton Abbey en mr Selfridge.

Ik veel praat. En nog snel ook, dus je moet snel meeschrijven 

Ik een Intuïtief Master-coach ben en dus met jouw intuïtie kan communiceren

Ik blij word van cheese onion chips, maar het vaak niet neem omdat ik dan ’s nachts wakker lig van de uiensmaak 

Ik een fan ben van Edith Piaf en ‘Je ne regrette rien’ laat draaien op mijn begrafenis

Ik nu al aangegeven heb thuis dat ik zeker niet de goedkoopste doodskist wil, maar zo’n mooie glanzende ofzo 

Ik uitsluitend goede wijn drink. Het leven is te kort voor bocht

Ik elke dag opsta met een liedje in mijn hoofd

Ik weleens een hele grote ossenworst voor mijn verjaardag heb gevraagd, die ik vervolgens alleen opat 

Ik overigens ook een heel (mits vers van de bakker) tijgerwit in 1x op kan eten, heerlijk! 

Ik een heel spiritueel wijf ben, maar weiger in blote kont bij volle maan in het bos te dansen met brandende salietakjes

Ik een hekel heb aan een dikke plebber mayo over mijn frietjes heen (daar word ik echt chagrijnig van) 

Ik wel weer heel erg kan genieten van een patatje stoofvlees, waarbij geen frietje onaangetast is (mijn omgeving snapt deze ook niet, but who cares) 

Ik minstens 1x in de 2 jaar de hele Harry Potter boekenserie lees en dan ook de films ga kijken 

Ik graag uren in de keuken sta voor iets dat in 10 minuten op is

Ik weliswaar een achtergrond heb als maatschappelijk werker, maar 2 jaar van die carrière ook nog op een gesloten afdeling werkte in de psychiatrie 

Ik er nu pas achter kom hoeveel dingen in dit rijtje met eten te maken hebben. Kinda big deal in mijn leven…

Als je het ook aandurft om echt stappen te zetten, kun je hier een matchcall aanvragen. Ga ik samen met jou kijken wat er direct voor jou mogelijk is om jouw bedrijf te leiden op jouw voorwaarden. Meer resultaat en minder hard werken. Zodat je eindelijk dat succesvolle bedrijf kunt runnen, waar je zo naar verlangt. En kunt doen waar je tha f*ck voor bedoeld bent hier op aarde

heb jij me al gevonden op social media?

Pin It on Pinterest

Share This